KazimierzGórski

Kazimierz Górski

  • Urodzony:

    02.03.1921, Lwów

  • Zmarły:

    23.05.2006, Warszawa

  • Pochowany:

    Powązki, Warszawa

Stroną opiekuje się: redakcja serwisu

Kazimierz Górski - trener legenda. Zmarł w wieku 85 lat. Kto tego nie widział, może dziś nie uwierzyć, że nasi piłkarze pokonali Argentynę, Włochy, Brazylię. Latem 1974 r. "Orły Górskiego" zajęły III miejsce na mundialu. Rok później rozbiły 4:1 w Chorzowie Holandię - największą drużynę tamtych czasów. Z igrzysk w Monachium przywiozły złoty medal, z Montrealu srebrny. Kazimierz Górski był uczciwym, skromnym, pogodnym człowiekiem, kochanym przez kibiców.
Król polskiej piłki. Urodził się we Lwowie w 1921 roku. Piłkarską karierę zaczynał w RKS, klubie kolejarzy i PPS-owców. W 1939 roku okupacyjne władze radzieckie rozwiązały polskie kluby i stworzyły własne. Górski grał wtedy w Spartaku, który zorganizował były szef RKS Bolesław Drobut. W 1941 roku Lwów zajęli Niemcy i zakazali jakichkolwiek meczów. Kilka spotkań jednak rozegrano z piłkarzami niemieckimi - pozwalało na to kierownictwo lwowskiej AK.
Kiedy do Lwowa znów wkroczyły wojska radzieckie, Górski wstąpił do polskiego wojska. Trafił do 8. Pułku zapasowego stacjonującego pod Lublinem. W styczniu 1945 roku przyjechał do Warszawy. Pułk kwaterował w koszarach kawalerii przy ulicy Łazienkowskiej, gdzie mieści się stadion Legii. Z tym klubem związał się do 1953 roku.
Jako piłkarz wielkiej kariery nie zrobił. W reprezentacji zagrał 45 minut. W 1948 roku w Kopenhadze Polska przegrała z Danią 0:8. Górski grał w pierwszej połowie, w której Polacy stracili cztery gole.
Pracę trenerską rozpoczął w Legii. Był asystentem Wacława Kuchara i Węgra Janosa Steinera. Samodzielnie prowadził warszawskie zespoły: Marymontu, Gwardii oraz Lublinianki. W 1956 roku rozpoczął pracę w PZPN, szkolił m.in. reprezentację młodzieżową do lat 23 w latach 1966-70.
Na początku 1971 roku Górski zastąpił na stanowisku selekcjonera piłkarskiej reprezentacji Polski jednego ze swoich nauczycieli Ryszarda Koncewicza. I poprowadził piłkarzy po złoty medal olimpijski w Monachium w 1972 roku. Później na kilka lat przeprowadził się do Grecji, gdzie trenował Panathinaikos Ateny (wywalczył mistrzostwo), Kastorię, Olympiakos Pireus (też mistrzostwo) i Ethinkos. W 1981 roku wrócił do Polski, gdzie przez dwa lata prowadził Legię. Po zakończeniu kariery trenerskiej został piłkarskim działaczem. W latach 1991-95 pełnił funkcję prezesa PZPN, potem był prezesem honorowym związku.

Więcej

x
Podaj jeśli chcesz otrzymać odpowiedź
x

Znicze

Zapal znicz
  •  
    05.12.2014
    Andrzej
  •  
    16.09.2014
    Matuschek Marek
  •  
    02.11.2013
    henryk
  •  
    01.11.2013
    Krystyna i Arek
  •  
    01.11.2013
    u
  •  
    03.08.2012
    grazyna
  •  
    03.08.2012
    ELŻBIETA
  •  
    10.07.2012
    Śmieszek Lucja
  •  
    10.07.2012
    JB
  •  
    05.07.2012
    stanbra
  •  
    20.06.2012
    beata
  •  
    19.06.2012
    Jan Lityński
  •  
    16.06.2012
    LLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLLL
  •  
    14.06.2012
    Panie trenerze, czuwaj
  •  
    14.06.2012
    ....
  •  
    14.06.2012
  •  
    13.06.2012
    A
  •  
    13.06.2012
    Beata - fanka piłki nożnej
  •  
    11.06.2012
    redakcja serwisu

Pożegnania

Wasze wspomnienia, kondolencje i myśli o zmarłych

  • Jan Lityński

    Ten spaniały "łyczakowski baciar" dał mi bardzo wiele spaniałych wzruszeń.